<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
<title>Departament de Paleontologia</title>
<link href="https://hdl.handle.net/2072/352277" rel="alternate"/>
<subtitle/>
<id>https://hdl.handle.net/2072/352277</id>
<updated>2026-04-04T19:33:33Z</updated>
<dc:date>2026-04-04T19:33:33Z</dc:date>
<entry>
<title>Gusicella Schlagintweit &amp; Rashidi, 2021 (type species Dictyoconella minima Henson, 1948), Upper Cretaceous Larger Benthic Foraminifer and its species</title>
<link href="https://hdl.handle.net/2072/488898" rel="alternate"/>
<author>
<name>Schlagintweit, Felix</name>
</author>
<author>
<name>Vicedo, Vicent</name>
</author>
<author>
<name>Rashidi, Koorosh</name>
</author>
<author>
<name>Frijia, Gianluca</name>
</author>
<author>
<name>Consorti, Lorenzo</name>
</author>
<id>https://hdl.handle.net/2072/488898</id>
<updated>2026-01-12T09:22:05Z</updated>
<published>2025-11-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Gusicella Schlagintweit &amp; Rashidi, 2021 (type species Dictyoconella minima Henson, 1948), Upper Cretaceous Larger Benthic Foraminifer and its species
Schlagintweit, Felix; Vicedo, Vicent; Rashidi, Koorosh; Frijia, Gianluca; Consorti, Lorenzo
Based on new material from the middle to upper Cenomanian Natih Formation (members A&#13;
and B) from Oman, the little-known species Gusicella minima (Henson), originally described from the&#13;
Mishrif Formation of Qatar (Dukhan wells) is redescribed. Late Maastrichtian specimens from the Tarbur&#13;
Formation of SW Iran previously assigned to the Cenomanian species display a more complex marginal&#13;
zone and are therefore introduced as Gusicella complexa Schlagintweit &amp; Rashidi sp. nov. Representatives&#13;
of Gusicella have so far only been reported from the Arabian Plate, showing its endemic&#13;
character. There is no record of the genus so far from the Turonian to early Maastrichtian interval.
</summary>
<dc:date>2025-11-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Primer centenario de la colección Vidal en el Museu de Ciències Naturals de Barcelona: últimas revisiones y nuevos datos</title>
<link href="https://hdl.handle.net/2072/487700" rel="alternate"/>
<author>
<name>Zamora, Ángeles</name>
</author>
<author>
<name>Robles-Salcedo, Raquel</name>
</author>
<author>
<name>Troya, Luis</name>
</author>
<author>
<name>Serrano Pérez, Jesús</name>
</author>
<author>
<name>Castillo-Visa, Oscar</name>
</author>
<author>
<name>Vicedo, Vicent</name>
</author>
<id>https://hdl.handle.net/2072/487700</id>
<updated>2025-10-15T11:34:19Z</updated>
<published>2022-10-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Primer centenario de la colección Vidal en el Museu de Ciències Naturals de Barcelona: últimas revisiones y nuevos datos
Zamora, Ángeles; Robles-Salcedo, Raquel; Troya, Luis; Serrano Pérez, Jesús; Castillo-Visa, Oscar; Vicedo, Vicent
Lluís Marià Vidal y Carreras fue un ingeniero de minas e ilustre geólogo catalán con una prolífica&#13;
actividad científica en el campo de la Paleontología. Dicha actividad le permitió constituir una&#13;
importante colección de fósiles, la cual, después de su deceso en 1922, fue donada al que actualmente&#13;
es el Museu de Ciències Naturals de Barcelona, cumpliéndose, durante 2022, el centenario&#13;
de dicho ingreso. La Colección Vidal, considerada de referencia a nivel internacional, presenta&#13;
una notable cantidad de material tipo, así como ejemplares figurados. Del conjunto de la colección&#13;
podemos destacar, por su especial valor científico, el contenido fosilífero procedente de La&#13;
Pedrera de Meià (Barremiense, Cretácico inferior, Lleida). Este yacimiento de conservación excepcional&#13;
(Konservat-Lagerstätte) fue descubierto por el mismo Vidal mientras realizaba el mapa geológico&#13;
de Lleida (1875). Este año también es la efeméride de 125 años de las primeras excavaciones,&#13;
según los documentos oficiales conocidos. Los especímenes de La Pedrera de Meià han sido&#13;
objeto de numerosas consultas y revisiones a lo largo de su historia en el museo. En los últimos&#13;
años, los trabajos relacionados con el proyecto de documentación de los tipos nomenclaturales&#13;
de Cataluña y las labores ligadas al traslado de las colecciones, del Museu Martorell al Castell&#13;
dels Tres Dragons, han permitido la actualización de su inventario. Por otra parte, la consulta más&#13;
reciente, realizada por científicos del Museu de La Conca Dellà, y en el contexto de un proyecto&#13;
de digitalización, ha desvelado nuevos datos destacables. Por ejemplo, se ha identificado la contraparte&#13;
del cráneo del holotipo Montsecosuchus depereti (crocodilomorpha, Cretácico Inferior),&#13;
que contiene información sobre la morfología de los huesos nasal, maxilar y premaxilar que hasta&#13;
ahora eran desconocidos. La Colección Vidal sigue aportando nuevos datos científicos y constituye&#13;
un paradigma de la necesidad e importancia de la conservación del patrimonio paleontológico&#13;
mueble como fuente de conocimiento no renovable.
</summary>
<dc:date>2022-10-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Evolution of a Paleogene shallow-marine platform in the northern sector of the Ibra Basin (NE Oman)</title>
<link href="https://hdl.handle.net/2072/487699" rel="alternate"/>
<author>
<name>Vicedo, Vicent</name>
</author>
<author>
<name>Robles-Salcedo, Raquel</name>
</author>
<author>
<name>Poyatos-Moré, Miquel</name>
</author>
<author>
<name>Midtkandal, Ivar</name>
</author>
<author>
<name>Braathen, Alvar</name>
</author>
<id>https://hdl.handle.net/2072/487699</id>
<updated>2025-10-15T09:45:40Z</updated>
<published>2022-10-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Evolution of a Paleogene shallow-marine platform in the northern sector of the Ibra Basin (NE Oman)
Vicedo, Vicent; Robles-Salcedo, Raquel; Poyatos-Moré, Miquel; Midtkandal, Ivar; Braathen, Alvar
Studies integrating sedimentology and biostratigraphy are key to understand the spatial-temporal&#13;
evolution of ancient shallow-marine carbonate platform systems. In this study we provide an outcrop&#13;
example from the Ibra Basin NE Oman, displaying a 420 m-thick succession. The studied section&#13;
starts with red beds of the Qalah Formation (Upper Cretaceous) which lay unconformably over&#13;
irregular topography of the Semail Ophiolite. These are abruptly overlain by a 150 m-thick package&#13;
of limestones rich in mircrofauna, and previously mapped as the Jafnayn Formation (Paleocene).&#13;
These inner platform carbonates (lower Jafnayn Fm) grade vertically into a ca. 100 m-thick unit of&#13;
open shelf nodular marly limestones and tidally-influenced calcarenites (upper Jafnayn Fm), and&#13;
conform the main objective of this study. The mixed carbonate-siliciclastic marine environment is&#13;
abruptly overlain, through a shallow angular unconformity, by 300 m of a siliciclastic-dominated&#13;
shallow-marine to coastal succession present in a growth section, previously unmapped in the&#13;
area. Vertical changes in the ecosystem and depositional conditions are reconstructed through a&#13;
detailed analysis of sedimentological features and the larger benthic foraminifera. Three assemblages&#13;
are identified ranging from SBZ 3 to SBZ 5. The assemblage found in the lower Jafnayn&#13;
Fm contains the biomarkers Fallotella alavensis, Glomalveolina primaeva, Miscellanea juliettae and&#13;
M. yvettae. This assemblage is ascribed to the SBZ 3, Selandian-early Thanetian in age. The upper&#13;
Jafnayn Fm assemblage contains Miscellanea miscella, Miscellanites meandrinus, identified as&#13;
SBZ 4, upper Thanetian in age. Finally, the siliciclastic-dominated deposits overlying the Jafnayn&#13;
Fm are dated by the presence of Orbitolites sp. found in an intercalated carbonate level indicating&#13;
at least the SBZ 5, Ypresian in age. These findings suggest the equivalence of these uppermost&#13;
deposits to the Seeb Formation, which crops out in other localities within the Ibra basin, but their&#13;
presence in the northern part of the Ibra Basin was not previously documented or dated.
</summary>
<dc:date>2022-10-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Descubriendo un nuevo taxón: ¿es un foraminífero?</title>
<link href="https://hdl.handle.net/2072/487698" rel="alternate"/>
<author>
<name>Robles-Salcedo, Raquel</name>
</author>
<author>
<name>Vicedo, Vicent</name>
</author>
<id>https://hdl.handle.net/2072/487698</id>
<updated>2025-10-15T09:51:43Z</updated>
<published>2022-10-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Descubriendo un nuevo taxón: ¿es un foraminífero?
Robles-Salcedo, Raquel; Vicedo, Vicent
En el presente estudio se ha realizado una sección estratigráfica de 150 m del Campaniense&#13;
superior situada en las cercanías del pueblo de Pinet (Valencia, España), en el Dominio Prebético,&#13;
donde la asociación de macroforaminíferos hialinos y otros fósiles es abundante y diversa. Junto&#13;
con esta asociación se ha hallado un morfotipo nunca antes descrito en la bibliografía científica&#13;
del Cretácico Superior. Se ha observado que estos ejemplares se caracterizan por tener una&#13;
morfología cónica aplanada. El crecimiento es cíclico con unas cavidades que se asemejan a las&#13;
cámaras o camarillas de los foraminíferos, alargadas en sección longitudinal y hexagonales en&#13;
sección transversa. No presenta ornamentación visible en la parte dorsal y es cóncavo en la parte&#13;
ventral. El nuevo taxón podía vivir también incrustante en algas rodofíceas. Pero, ¿realmente es&#13;
un foraminífero? En el presente trabajo se discute la naturaleza de este organismo. La textura de&#13;
la concha y el hábitat incrustante suele ser similar a los foraminíferos incrustantes hialinos del&#13;
grupo de los acervulínidos como Solenomeris, pero también guarda un cierto parecido a las rodofíceas&#13;
de esqueleto aragonítico como Polystrata alba. Por otro lado, las cavidades se aproximan&#13;
en forma y tipo de crecimiento a las camarillas cíclicas de Sivasella monolateralis perteneciente a&#13;
la familia de los orbitoididos del Maastrichitense de Turquía central. Todas estas características&#13;
brevemente discutidas aquí hacen pensar que el morfotipo sería un nuevo taxón de foraminífero.&#13;
Si el estudio exhaustivo corroborase esta hipótesis, aportaría nuevos datos sobre la evolución y la&#13;
biodiversidad de los macroforaminíferos de concha hialina durante el Cretácico Superior. Además&#13;
las conclusiones de dicho estudio contribuirían significativamente al conocimiento sobre los procesos&#13;
de insularidad paleobiogeográfica en las biotas ibéricas.
</summary>
<dc:date>2022-10-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
</feed>
